Tezuka, nostaljik gelecek projesini şöyle tanımlıyordu sunumunda: “20’inci yüzyılda tüm yaşamımızı makineler kontrol ediyordu. Charlie Chaplin’in Modern Zamanlar filmini hatırlarsınız. O filmde insanların yaşamını kontrol eden şey makinelerdi. Ama makineler insanların yaşam tarzını biçimlendirecek düzeyde değildi. Daha sonra makinelerin rolünü bilgisayarlar üstlendi. Matrix filmine bakıldığında da teknoloji vardı, hissediyordunuz ama gözle görülür bir şey değildi. Şimdiki tasarımlar ise daha farklı. İnsanların yaşam tarzlarını destekleyen teknolojik ürünler artık piyasada. Mesela benim yedi yaşındaki kızım İPhone’umu çok rahat kullanıyor. Fotoğrafların üzerine şekiller çizip bambaşka fotoğraflara dönüştürebiliyor. Artık kullanımı çok kolay bir teknolojiden bahsediyoruz. Son dönemin bilgisayar teknolojileri kullanılarak üretilen bu teknolojik cihazlar insan dokunuşunu da gözardı etmiyor. Benim Nostaljik Gelecek’ten kastım bu.”

Tezuka’nın tasarımlarının en önemli iki özelliği, insan doğasına uygun olması ve rahat bir yaşam sunması. Japon mimarın tasarladığı binalarda hiç metal bulunmuyor, tamamen ahşaptan oluşuyor. Bu sayede eski Japon işçiliğine bir gönderme yaptığını belirten Tezuka “Her ne kadar nostaljik bir ev tasarlasam da hesaplamaları yapmam için bilgisayara bağımlıyım. Bir yanda o eski işçilik diğer yanda son teknoloji var. Dolayısıyla teknoloji olmadan tasarım yapmak mümkün değil” diye ifade etti. www.yapi.com.tr

Jürgen Mayer geçtiğimiz günlerde Re: Activators başlığı altında Yapı Endüstri Merkezi’nde bir sunum gerçekleştirdi. Çalışmalarının 10 yıllık panoramasını dinleyicilerle paylaşan Mayer, günlük yaşamımızın parçası olan dijital verilerin gizliliği ile mimarideki iç ve dış mekan arasındaki mahremiyetin benzerliğinden bahsetti.

Veriler üzerinden oluşturduğu desenlerin kendisinde tutku haline geldiğini ifade eden mimar, bu desenler ile oluşturduğu örüntülerden ve iç mekan tasarımlarındaki kullanımlarından örnekler sundu. Isıya duyarlı mürekkep gibi akıllı malzemelere çalışmalarında sıkça yer veren Mayer, programlanmamış mekanların düzenlenmesinde mimarinin ‘aktivatör’ rolü oynadığına ve mekana ekstra bir değer kattığına dikkat çekti. Isıya duyarlı koltuk ya da ısıya duyarlı mürekkep kullanılan çarşaf gibi tasarımlarında, kullanıcının geriye bıraktığı izlere ve insan faktörüne dikkat çekti. San Francisco MoMA’daki enstalasyon, Volkswagen Autostadt satış alanı enstalasyonu; UIA Berlin Park Lounge enstalasyonu; Heat Seat (ısıya duyarlı koltuk); yumuşak mozaik kanepeler; Stuttgart’ta Belediye Binası; Belçika’da Mahkeme Binası; Krakov’da otel; Hamburg’da diş hekimi muayenehanesi; Hamburg’da An Der Alster ofis binası; dupli.casa konut yenileme projesi ve Sevilla’da Metropol Parasol meydan düzenlemesi projeleri Mayer’in sunumu boyunca değindiği çalışmalardı. Yaklaşık 25 yıldır, ihtiyaç duyuldukça büyütülen ve son hali kullanıcıyı tatmin etmeyen bir konut yenileme projesi olan dupli.casa’yı bir aile arkeolojisi olarak ele aldıklarını belirten Mayer, bu projenin “bir binanın karmaşık yöntemlerle nasıl tasarlanacağının” yanıtı olduğunu söyledi.

Japonya’daki yeni nesil mimarların öne çıkan isimlerinden Sou Fujimoto, Yapı Endüstri Merkezi’ndeydi.

Tek ve basit bir fikrin dünyayı değiştireceğine inanan Sou Fujimoto, insanların da mağara veya ağaçlardaki konforlu yerleri yaşam alanı olarak belirleyen hayvanlar gibi dürtülere sahip olacakları, mekan ilişkilerinin oluşturduğu mimarlığı ‘İlkel Mimarlık’ olarak tanımlıyor.

Bir Albert Einstein hayranı olarak büyüyen Fujimoto, fizik ve mimarlığı birbirine yakın kavramlar olarak nitelendirirken, mimarlığın da ne tamamen doğal ne de tamamen yapay olan ideal durumu aradığını ifade ediyor. Fujimoto sunumunda; ‘Ka-fes mi Mağara mı’, ‘Kent olarak mağara’, ‘İçerisi ve dışarısı arasında/ Kent ve ev arasında’ temalı projelerindeki düşünsel arka planı aktardı.

İşlevsel mimarlığın iyi fakat yeterli olmadığını dile getiren Fujimoto, işlevsel tasarımların insanları belirli davranışlara yönlendirdiğini, bu nedenle kendi projelerinde kullanımı insanların ilhamına bıraktığını ifade etti. Fujimoto projelerinde, iç ve dışın birbiriyle bütünleştiği, yarı özel alan hissi uyandıran, yarısı kente yarısı eve ait durumlar yaratmaktan yana. Bunu da ‘mekanın kentteki yeni varlığı’ olarak tanımlıyor. Fujimoto’nun projelerindeki ortak noktanın, en üstte yapıyı çevreleyen ama belli noktalarda açıklıkları bulunan kabuklarla ağaçların evin içine alınarak doğa ile mimarinin birleştirilmesi; bununla da iç ve dış algısının farklılaştırılması olduğu söylenebilir. www.yapi.com.tr